Nederlandse Stichting voor Water- & Zwemveiligheid

Een Nederlandse stichting die opkomt voor de belangen van zwemkwaliteit, zwemveiligheid, particuliere zwembaden en zwemscholen en commerciële zwemscholen in Nederland.

Over NSWZ
Water- & Zwemveiligheid
Zwemlesmethodes
Commerciële zwemscholen

Laatste Nieuws

Volg het laatste nieuws over de voortgang tot het openen van het zwemonderwijs.

Door vader bedacht ‘reddingsvest’ vormt schijnveiligheid onder ouder

 
Met enige verbazing heb ik gekeken naar de introductie van Fibby. Een door een vader bedacht ‘reddingsvest’ voor kinderen. De argumentatie bij de introductie doet fronzen aangezien hier gesproken wordt over een natuurlijke zwemhouding en waterveiligheid bij de kinderen van deze vader. Op zich niets mis mee.
Alleen gaat het volgens de site over kinderen in de leeftijd van 2,3 en 4. Het beeld wat hiermee geschetst wordt is dat dit zelfhulpmiddel de oplossing moet zijn tegen verdrinking omdat kinderen wel eens uit het oog verloren worden. Is dit wel de manier om aandacht te vragen voor het probleem? Een soort oranje rugzak op je rug die meebeweegt als een kind naar beneden dreigt te zakken? Of is dit een manier van schijnveiligheid waar ouders de hoop vestigen minder zorgen rond hun kinderen te hebben? Bewijst onder andere de crowdfunding waarmee de creëer kosten moeten worden vergoed die al ver boven het streefbedrag zit.
Dat er zaken voor zwemveiligheid bedacht worden is een goed ding natuurlijk. Probleem is dat mensen nu onterecht het idee krijgen dat dit het ideale systeem is tegen verdrinking. Er staat vermeld: daarom bedacht hij Fibby, een hulpmiddel dat kinderen op hun rug dragen. “Door het kantelmechanisme worden kinderen in hun natuurlijke zwemhouding geduwd. Vanuit hun instinct gaan ze dan vanzelf watertrappelen, zelfs al op heel jonge leeftijd.”
Als jarenlange ervaringsdeskundige gaan kinderen van 2,3 en 4 die nog niet op zwemles zitten uit automatisme wiebelen met hun benen. De wiebelbeweging zorgt voor een neerwaartse beweging waardoor je naar beneden getrokken wordt. Nu zal de Fibby hier helpen dit te voorkomen, maar zoals de voorzitter van de Nijmeegse Reddingsbrigade waarschuwt. “Als kinderen buiten bewustzijn raken, klappen ze met Fibby direct voorover met hun gezichtje in het water.” Door het kantelmechanisme wordt het kindje namelijk automatisch in die positie geduwd.
Ik ben van mening dat mensen een veel te mooi beeld voorgeschoteld krijgen van dit systeem i.v.m. de veiligheid. Dit zou beter werken dan zwembadjes. Daar kan ik mij wel in vinden. Maar zwembadjes zijn ook nodig om aan te geven dat kinderen geen diploma hebben en niet zwemvaardig zijn. Ik heb het idee dat dit systeem zijn doel mist op een vol strand tussen allerlei mensen tegenover de fel oranje zwembadjes. Los van het feit dat de marketing van het product het idee geven dat kinderen er ook zwemles bij krijgen. De basisslag en de verwachtingen van ouders zijn dan al negatief beïnvloed voor kinderen met zwemles beginnen.
Zoals ik eerder zei vind ik het samenwerken van bonden en reddingsbrigades van dermate belang om mensen bewust te maken van de gevaren. Alle losse flodders die nu worden afgeschoten missen hun doel en de zwemveiligheid in het algemeen is in het geding. Zwemveiligheid begint bij het besef en de erkenning van de gevaren van water. Hierna kan er verder gekeken worden. Schiet niet te veel losse flodders af om mensen dat besef te laten verdoezelen. Pak het bij de kern aan.

Zwemveiligheid: ook voor volwassenen ligt gevaar op de loer in het water.

 
Zondagmiddag ontvingen wij allemaal het trieste nieuws dat een Nederlandse vader (53) is verdronken na een duik in het water in Italië. Zijn zoons haalden de kant wel maar hij is door de stroming in problemen gekomen. Wij hebben het veel over kinderen en ‘te’ weinig over volwassenen.
De problemen in binnen- en buitenland stromen afgelopen weken binnen van jong tot oud. Water ondoorzichtig of deels doorzichtig kan heel onbetrouwbaar zijn. Het verdrietige ervan is dat veel mensen de behoefte om af te koelen en te recreëren zo hoog hebben zitten dat zij eventuele gevaren vergeten. Op veel plekken is er ook geen vuiltje aan de lucht. Het pleiten voor gevaar rond zwembaden zonder toezicht en natuurwater ook in de vakantie is erbij ingeschoten naar mijn mening. Natuurlijk kan je veel zeggen, maar mensen moeten ook luisteren.
Het besef dat water gevaarlijk kan zijn wordt met zwemlessen er al van jongs af aan ingebracht, of wordt dat verbloemd door het aanleren van omgaan met water? Wat leren wij kinderen eigenlijk
 
In de eerste fase watervrij worden, niet bang zijn voor spetters en durven liggen in water. Daarna leer je de slagen aan en volgt de conditionele fase. Verschillend per lessysteem. Sommigen kiezen ervoor met drijfmiddelen te werken, anderen gaan voor het drijfmiddelen vrije. Hier wordt eigenlijk niet gesproken over de gevaren van water. Volgt opnieuw mijn punt van het opzetten en invoeren van een lespakket voor het basisonderwijs gezamenlijk met meerdere Zwembranche bonden en de reddingsbrigade. “Voorkomen is beter dan blussen” zeggen ze wel eens.
Voordeel van een uitgebreid lespakket is dat ouders ook een graantje meepikken van de lesstof. Een Mui kennen mensen wel van naam, maar hoe het werkt weten veel mensen niet. Daar krijgen ze toch niet mee te maken denken de meeste. Stel je voor dat je zoon of dochter van 5 of 6 jou dat haarfijn uit kan leggen, dan pikken de ouders dit mee. Als voorbeeld kunnen wij de Tsunami nemen in Azië van vele jaren terug. Op het strand stond een kind te kijken en had op school geleerd dat het foute boel is als de zee zich terugtrok. Daar waar andere mensen gingen kijken naar het natuurverschijnsel vluchtte zij met veel mensen hogerop.
 
Nu is het van belang dat er erkenning komt voor het probleem “waterveiligheid”. Men kan zich niet overal tegen beschermen qua water. Dat bewijst de watersnood in Limburg wel. Maar bij de vele malen dat het deze zomer bij jong en oud mis is gegaan had enige kennis “misschien” preventief kunnen helpen.
 
Ik zeg met nadruk misschien, je zal nooit weten of het uitgemaakt had. Maar een begin moet gemaakt worden. Helemaal nu door Corona en de lockdowns de zwemslagen niet van hoog niveau zijn. Momenteel worden er landelijk veel snelzwemcursussen gegeven. Dat is ideaal om de slag snel meester te worden. Maar schijn bedriegt als ouders denken dat het “de” oplossing is voor lange wachtlijsten. Als na het behalen van het diploma niet meer of te weinig geoefend wordt zal de slag snel verwateren. Dit geldt helemaal met snelzwemcursussen. Hier wordt door verschillende aanbieders ook nadruk op gelegd.
De grote vraag is wie naast de Nederlandse Stichting Water- & Zwemveiligheid zich geroepen voelt aan de toekomst te denken en werk te maken van preventie. Iedereen is met het nu bezig, wat natuurlijk begrijpelijk is. Alleen moet de toekomst belangrijker worden geacht. Helemaal nu Nederland als waterland met hoog niveau zwemonderwijs erg in niveau is gedaald. Van zwemonderwijzers tot de verschillende manieren van zwemles geven. De overheid kan wat doen voor de toekomst, de bonden hebben de middelen, de ideeën hebben wij. Wie volgt.

Zwemmen: Een ongeluk zit in een klein hoekje hoe voorzichtig ouders ook zijn.

 
Het ene na het andere voorbeeld vliegt ons om de oren van verdrinkingen of bijna verdrinkingen bij jonge kinderen, waar Joke Kieboom, kinderarts bij het UMCG eerder deze week voor waarschuwde. Kinderen even uit het oog verloren met catastrofale gevolgen. Is het dan goed ouders alleen maar negatief te benaderen over de toezicht op hun kind? Bouw je hier niet alleen een schuldgevoel bij op?
Ik ben van mening dat dat niet de beste aanpak is. Absoluut pleit ik voor een bewustwordingcampagne voor ouders maar indirect ook voor kinderen in de opvoeding. Je kan niet alleen de ouders als schuldige aanwijzen als er iets fout gaat want zoals het spreekwoordelijk gezegde is “een ongeluk zit in een klein hoekje”.
 
Er wordt vaak gewezen naar ouders die snel afgeleid zijn door telefoons, iPads of een boek. Dit beaam ik, met jarenlange ervaring in zwembaden zie ik dat als geen ander. Maar het eerste wat naar boven komt bij het lezen van ieder (bijna) verdrinkingsgeval is de grote vraag, hoe heeft dit kunnen gebeuren? Letten ouders niet op, was er geen ander toezicht of was er niemand in de buurt die dit had kunnen voorkomen? Maar is dit wel zo eerlijk?
Alle aspecten worden in de opvoeding en op school behandeld. Van de gevaren in het verkeer tot seksuele voorlichting. Wat in mijn opinie mist is de omgang met water. Stel dat iemand van jongs af aan al leert wat een mui is. Eerst thuis en daarna op school leren dat je niet langs de rand van water moet spelen.
 
Leer kinderen naast zwemles wat de gevaren zijn van water. Hiermee leg je een veel diepere basis dan het reparatiebeleid en de ad hok acties die iedere zomer uit de kast worden gehaald. Ik besef dat dit out of the box denken is, maar als dit opgepakt wordt leg je een goede basis voor de zwemveiligheid. Iedere stad of ieder dorp heeft zwemspecialisten die scholen hierbij zouden kunnen helpen. Wij moeten het gezamenlijk doen.
Wij kunnen allemaal wijzen naar Den Haag om dit op te lossen. Nu afgelopen jaar duidelijk is gebleken dat dit niet zo een-twee-drie de oplossing is voor de toekomst van het zwemonderwijs, wordt het tijd om scholen en zweminstanties individueel aan te kijken. De utopie dat zwembonden dit gezamenlijk op gaan pakken blijft, maar wie weet zien zij hier wat in. Theoretische zwemveiligheid les op de basisschool vanaf groep 1 of 2. Ik zie er heil in. Nu kijken wie hier nog meer iets in ziet. De ideeën liggen al op de plank als aanvulling voor zwemles.

De Nederlandse Stichting voor Water- & Zwemveiligheid spreekt zich inmiddels uit namens meer dan 90 zwembaden en zwemscholen.